Acceptatie???

Is het het feit dat wij, jonge vrouwen, zorgen voor een doorbraak in de vrouwelijke generaties? De maatschappelijke verwachting ten opzichte van vrouwen willen veranderen? Er is namelijk duidelijk een verschuiving aan het plaatsvinden binnen het hele ‘vrouw zijn’.
Een verandering die geheel geaccepteerd dient te worden, maar nog lang niet is…
Vroeger trouwde je als maagd van huis uit, kreeg je kinderen en stopte je met werken ‘omdat dat zo hoorde’. Tegenwoordig heb je als vrouw keuzes; fulltime moederen, fulltime werken, part-time moeder, niet moederen…
En hoe je het wendt of keert; niets wordt volledig geaccepteerd door onze huidige maatschappij.
Want zeg nou zelf; we hebben allemaal wel eens commentaar op onze keuze gehad. Ikzelf ken vrouwen zonder kinderen die fulltime werken met de benodigde passie, vrouwen die fulltime werken en moeder zijn, part-timers en moeders die fulltime voor het gezin kiezen.
Een voor een moedige keuzes, een voor een sterke en prachtige vrouwen die kiezen waarvoor ze staan.
Kan iemand mij uitleggen waarom de maatschappij geen enkele keuze volledig accepteert? Wordt ons als vrouw een verwachting opgelegd of leggen we zelf deze verwachting op?
Niets is zo heftig als vrouwelijke concurentie en opinie! Niets is zo doorslaggevend als de mening van een vrouw.

Mijn conclusie; acceptatie! Acceptatie van je eigen ik, eigen keuzes en eigen leven EN dat van de medevrouw! Er bestaan mijn inziens geen slechte vrouwen, carrierevrouwen, moeders, thuisblijfmoeders, part-timers…
Volgens mij bestaat er alleen een vertekenend zelfbeeld en maatschappelijke verwachting.

Dus laten we als vrouw zorgen voor de definitieve doorbraak in deze generatie. Laten we de weg vrijmaken voor de vrouwen in de generaties na ons.

Accepteer je medevrouw en laten we vooral ophouden met zeuren!

Amen!