Life sucks…

Tja, ik heb lang mijn best gedaan om het maar allemaal ‘koek en ei’ te laten lijken, maar zo zit het leven hier niet in elkaar.

Met enige irritatie, maar vooral jaloezie lees ik blogs over fantaaaaaaaastische zomers, zwembadjes, vakanties, uitstapjes, shopdagen en ga zo maar door. Echt; ik gun het iedereen zo van harte, maar wat kan het soms kl*te zijn om het elders te lezen en zelf niet te ervaren!

Vanaf december barsste er hier een gigantische bom. Mijn kerst was echt shit from hell en koud een maand later kwam daar een enorm zwaar toetje bovenop.
Na de scheiding van mijn ouders en mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap was dit er 1 van de top 3 Shitmomenten in je leven.

Tel daar nog die afgrijselijk, lang durende, ondergesneeuwde winter bij op; en het feestje was wat mij betreft compleet.

Dankzij hulp van vrienden, collega’s, psycholoog maar vooral mijn eigen wilskracht die ik blijkbaar nog in mijn kleine teen had zitten, ben ik weer back on track. Maar neemt niet weg dat het hier nog keihard werken is.
Er zijn dagen dat ik doodongelukkig mij kapot irriteer aan deze stomme, fulltime werkende, yuppenwijk.
Dat ik mij geen raad weet met een ontploffende kleuter, dat ik enorm kan janken om mijn heupdysplasie mopje.
Dat ik het stom vind, dat Anne Lieve met spreidbroek niet lekker in haar blote beentjes kan lopen, dat we niet kunnen kijken of ze al op het potje wil. Want een ondergezeken spreidbroek adviseer ik niemand. Dat volgend jaar er een dokter in het heupje van mijn dochter gaat zagen, er een gipsbroek volgt, er een rolstoel moet komen en dat Eva Luna WEER op de tweede plaats moet komen.
Er zijn dagen dat ik het liefst onder een steen lig, omdat het zo enorm confronterend is, dat je met je eigen spoken in de weg kan zitten. (Nee, er is geen crisisteam nodig, ik werk mij er wel doorheen, echt. Maar er zijn gewoon soms van die dagen…)
En vooral dat mijn huwelijk een hele lange tijd op het randje van een scheiding heeft gebalanceerd. Dat we het ‘niet voor elkaar kregen een liefdevol huwelijk’ te hebben. Dat ik ineens op de tweede, derde plaats kwam, na Apple en mevr. X. (Meer zeg ik niet, uit respect voor JP.)
Dat we verplicht naar de Lidl moeten, dat we OOK in een kredietcrisis zitten, DAT speelt ook mee. Dat ik mij dan soms zo’n mislukking vind en het idee heb, dat IEDEREEN in deze yuppenwijk Moet et Chandon bij het ontbijt drinkt ipv. Sesejoooo’tjes….

I know; dat is dan weer mijn ‘ik ben niet goed genoeg’ spook. Oftewel; het ‘dramaqueen’ spook.

Want wat ik WEL heb geleerd is, beter mijn emoties aanvaarden, respecteren, nuanceren. Dat ondanks alles mijn dochters een godsgeschenk zijn, dat ik het indien nodig helemaal alleen kan redden, dat JP en Daan net zoiets als water en vuur zijn, Yin en Yang.

Maar soms, heel soms wil ik toch even iets anders melden dan ‘ooooh wat is het hier fantaaaaaastisch’ en meer van dat soort getralalalaaaah.

Dus….