Was ik maar een man…
Af en toe (regelmatig) vervloek ik het vrouwelijk lijf. Stom hormonaal geneuzel, gedoe en gezanik. Zit je haar weer eens niet goed, heb je een puist of vind je je kont te dik… Irriteer je je aan zand in huis, een streep op het raam en vind je de gordijnen afzichtelijk. Waar GAAT het over?! Dit is geen wereldproblematiek! Was ik maar een man; dan kon ik zonder blikken of blozen over vuile was stappen, aan mijn kont krabben, tv kijken, bier zuipen, zwijmelen over auto’s ipv. Brad Pitt (want die komt toch niet) en helemaal hallelujaah worden van de iPad. Maar vanmorgen koud een uur na deze wens, wenste ik niet een bepaald tiep man te zijn. Denk, uberbrallend, ik ben zoooooo populair en aantrekkelijk en meer van die blabla. Want feitelijk stond er een bruingebrande, dikke buik, met witte doorschijnende zwembroek incluis een irritante schreeuwstem in het water op Blijburg. Hij wist doodleuk het volgende tegen zijn ‘AUH!’ ik-jengel kind uit te brengen; ‘Au? Wat nou au? Je houdt nu op met au, anders zal ik je eens laten zien wat au is!’ Om vervolgens theatraal zijn billen te laten zien en er een kletsende pets tegenaan te geven… Mijn lieve, kleine Minimensje wroette nog iets dieper met haar handjes in het zand, ik hormonaal chagy tegen haar aan op de Donald Duck handdoek van Maxi die ze kado kreeg van opa Henk. Wat een volk!
