Diezelfde avond ging ik (Jan Paul) de kids naar bed doen. Danielle was ondertussen aan het hardlopen. Toen ze terug kwam besloot ze om de wandelwagen weer in elkaar te zetten, met het volgende resultaat:

"JAN PAUL! DIE WAGEN MAG WEER TERUG WANT DE REM WERKT NIET"
“Even wachten, ik ga nog even het boekje uitlezen en dan kom ik er aan”
“Ja maar ik mag je nu toch wel iets vragen? De rem van de kinderwagen doet het nog steeds niet, heb je het wel gecontroleerd?”
“Ik kom zo even kijken”
“Nee kom nu maar even”

Zucht. Ik (natuuuurlijk) naar beneden, zag de wagen, en wist gelijk wat er aan de hand was: Daan had de voorwielen (waar geen rem op zit) en de achterwielen (waar wel een rem op zit) omgewisseld, waardoor de rem het dus niet deed. Onder luid protest van Daan (“WAT DOE JE NU?”) heb ik de wielen er af gehaald, omgewisseld, en toen deed alles het weer prima.

Vrouwen… heerlijke wezens, maar soms snap ik er niks van.

Vanmiddag waren we met Anne Lieve samen even naar de Prenatal. Daar heb ik de bandjes van de kinderwagen opgepompt, precies volgens wat er op de band stond: 28 psi.

Na het avondeten besloten we nog even een ijsje te eten met zijn viertjes. Vlak buiten de poort van het huis hoorden we een kleine plof… ik dacht zelf aan een steentje dat onder de band weggeschoten was. Ik keek onder de kinderwagen, zag een grote bubbel onstaan op een band, en kon nog net roepen: WEGWEZ…! En toen een gigantische knal. Verschrikkelijk, alle buren keken er van op, en Eva Luna was helemaal in shock. Anne Lieve? Die sliep natuurlijk rustig door

Na enig zoeken bleek dat ik het nogal verkeerd had gelezen: ik had hem opgepompt tot 2.8 BAR, en
niet tot 1.9 bar (wat 28 psi of 28 pounds per square inch is…) Mijn schuld, mea maxima culpa. Na enig heen-en weer gestress hebben we toch nog een overheerlijk ijsje naar binnen weten te werken.