Speciaal voor Vita en de rest van de wereld; balletfoto’s!

Vlak voordat Eva Luna haar balletles heeft, kam ik haar staartje netjes… Zometeen de open les; alle papa’s, mama’s en wie dan ook mogen kijken.

Eef heeft een eigen fanclub mee; de familie Luis!

Potverdrie! Met mijn zieke kop sta ik daar in die bloedhete kleedruimte, hoofdpijn, fotocamera om mijn nek, Anne Lieve moe en dan potverdrie LUIZEN! Wij zouden vanmiddag met zijn drietjes onder luid gejengel van Sky Christmas de kerstboom optuigen! Met tranen in mijn ogen wrummel ik een staartje en focus op de voorstelling.

Vol trots en ook een beetje nerveus, danst ze al krabbend en draaiend haar lesje. Zo lief om alle roze huppelkleuters bij elkaar te zien. De een nog onbenulliger een pasje dan de ander. Hier is nog veel te leren; maar wat een lol!

Vorig jaar was de batterij van de camera leeg, dit jaar off course niet. Dat overkomt mij niet nog eens. Maar nu dus gewapend met die familie… GROM!

Thuis de meiden in de bakfiets gepropt, snel de radiator in de badkamer op hoog, portomonnee uit de keuken gegrist en weer terug naar de apotheek. Anne Lieve was inmiddels doodmoe en huilde heel Eggburg bij elkaar, Eef zat zwaar verdrietig en afwezig in de bakfiets. Mijn hoofd explodeerde zo ongeveer en het jeukte ineens!!! als een gek. Gelukkig had een luizenmoeder mij op ballet al gecontroleerd, maar man; het jeukt nog! Psychisch!

Eenmaal thuis eerst Mini gecontroleerd; geen neten… Maar dat dacht ik vorige week ook van Eef. Dus wassen en kammen. Werd erg ongezellig aangezien het kind doodmoe was en een gruwelijke hekel aan haren kammen heeft.

Geen luis of neet in de Nisska kam gevonden.

In de tussentijd al een stapel beddengoed in de wasmasjien op 60 graden. Al het overige in een vuilniszak gepropt, wachtend voor een lege wasmachine. Wollen jassen in een gesloten vuilniszak buiten gezet. En wat ben ik blij met alle reserve winterspullen.

Mijn hoofd jeukt nog steeds trouwens…

Toen Eef aan de beurt; wassen, 5 minuten de creme in late trekken, spoelen, wassen, intrekken en spoelen en toen… KAMMEN… Heel lang kammen, zoveel haren kammen, kammen, kammen en kammen. Ik ben 30 minuten bezig geweest met KAMMEN! Terwijl ik die kerstboom al opgetuigd had kunnen hebben… Nee, KAMMEN.

Bij ballet al twee luizen geplet en tijdens het kammen kwam de rest van de familie; een stuk of vier/vijf. Groot gezin; opzouten! Zoek een eigen woning!

Nisska kam met gaasje liet een flink aantal miniscule neten zien. GRRRR; zo klein, amper te vinden… Toch maar echt iedere zaterdag preventief kammen. ‘t Is niet anders…

Mijn hoofd jeukt nog steeds…

Morgen gewoon naar school, de juf inlichten, helaas zelf een afspraak anders zou ik direct de hele klas controleren!

Nu 14 dagen lang kammen, kammen en kammen. Volgende week weer met de speciale shampoo en wederom alles wassen, wassen en wassen.

Man; dacht dat ik met spruw en wormpjes wel genoeg gewas en gesmeer had gehad.

Conclusie; kinderen? Dat betekent poetsen, wassen, smeren en kammen, kammen en kammen!

Wat een luizenleven zeg… NOT

Kom maar op!!!

Bron: Eurolac
De keuze van manier en soort van zuigelingenvoeding is een onderwerp dat sterk in de belangstelling staat. Het is dan ook een onderwerp waarbij persoonlijke aspecten van de ouders, gezondheidskundige aspecten van moeder en kind en maatschappelijke aspecten een rol spelen. De voeding die een kind in zijn eerste levensmaanden krijgt, is van zeer groot belang voor zijn verdere groei en gezondheid op allerlei vlakken. Toch overweegt de opvatting dat de keuze van zuigelingenvoeding niet meer is dan een persoonlijke voorkeur van de ouders. Indien zorgverleners nadruk leggen op de consequenties van de keuze die ouders maken, wordt hen al snel verweten dat zij ouders een schuldgevoel aanpraten. Maar is dit ook terecht?

Gezien vanuit biologisch, medisch en psychologisch perspectief biedt borstvoeding een kind de beste start in het leven en is dus voor baby’s de voeding van voorkeur. Baby’s die geen borstvoeding krijgen, hebben aantoonbaar verhoogde kansen op het krijgen van allerlei ernstige en minder ernstige ziekten en aandoeningen, waaronder sommige soorten kanker, wiegendood, diabetes, stoornissen in de spijsvertering, CARA, allergieën en middenoorontsteking. Kinderen die geen borstvoeding krijgen zijn vaker ziek en als ze ziek zijn vaker ernstiger ziek dan kinderen die wel borstvoeding krijgen. Dit verschil is dosisafhankelijk. Dat wil zeggen dat naarmate kinderen minder of minder lang borstvoeding krijgt, de negatieve gevolgen sterker worden. Sommige gevolgen van het niet krijgen van borstvoeding werken tot in het volwassen leven door. De redenen die genoemd worden door ouders voor het niet kiezen voor borstvoeding hebben eigenlijk nooit te maken met de gezondheid van het kind, maar hebben bijna altijd een sociaal-emotionele achtergrond. Dat wil zeggen dat men kiest voor kunstvoeding op grond van belangen van andere personen dan het kind en deze belangen zijn meestal niet te vinden op het gebied van gezondheid. Vrouwen die overgaan van borstvoeding naar kunstvoeding op een tijdstip dat vroeger is dan zij hadden gepland, doen dit meestal evenmin om redenen die gezondheid van de baby aangaan en ook meestal niet om redenen die gezondheid van de moeder betreffen. Hierbij gaat het meestal om problemen met de borstvoeding die niet opgelost worden, hoewel de meeste problemen met borstvoeding te voorkomen en oplosbaar zijn.

Indien deze redenaties worden toegepast op andere gezondheidskundige onderwerpen ontstaat een totaal ander perspectief. Zwangere vrouwen worden intensief begeleid en gecontroleerd tijdens de zwangerschap en tijdens de baring. De verloskundige of arts adviseert haar op grond van wetenschappelijke gegevens omtrent bepaalde leefregels tijdens de zwangerschap teneinde de gezondheid van de baby en de veiligheid van de baring zo veel mogelijk te garanderen. Zwangeren worden bijvoorbeeld gewezen op de risico’s van nicotine en alcohol voor de ongeboren baby (lager geboortewicht met bijbehorende risico’s, verhoogd wiegendood risico, foetaal alcohol syndroom). Of een zwangere na deze voorlichting wel of niet rookt of drinkt, is natuurlijk haar eigen keus. Haar gedrag wordt echter wel beoordeeld als risicovol en de arts of verloskundige zal haar daarop wijzen, zonder te vrezen de vrouw die ervoor kiest toch te roken of drinken daarover een schuldgevoel te geven. In de eerste levensmaanden en -jaren is er voor Nederlandse kinderen een zeer uitgebreid vaccinatieprogramma. Ouders worden voorgelicht over de redenen waarom inenting wordt aanbevolen en zij krijgen oproepen om met hun kind te komen om gevaccineerd te worden. Het staat ouders vrij ervoor te kiezen hun kinderen niet te laten inenten, maar hen wordt nadrukkelijk aangeraden deze beslissing te herzien om te voorkomen dat hun kind levenslang invalide blijft of eventueel zelfs sterft aan een te voorkomen besmettelijke ziekte. De artsen en verpleegkundigen die deze voorlichting geven, zijn kennelijk niet bang dat deze ouders een schuldgevoel opgedrongen krijgen.

Het zal door veel artsen, verloskundigen en verpleegkundigen als onethisch worden beschouwd om zwangeren en ouders van jonge kinderen niet voor te lichten over de consequenties van hun keuzen (zoals roken en drinken tijdens de zwangerschap en vaccineren van hun kinderen) voor de gezondheid van hun kinderen. Zij zullen zich niet laten weerhouden deze medische, verloskundige of verpleegkundige plicht tot goede voorlichting uit te oefenen op grond van de overweging dat cliënten die een andere keus maken zich wellicht schuldig zouden gaan voelen door deze voorlichting. Als het echter gaat om voorlichting over borstvoeding en de gezondheidsrisico’s van geen borstvoeding geldt deze schuldoverweging echter plotseling wel. Daaruit kan worden geconcludeerd dat zorgverleners er niet van overtuigd zijn dat kunstvoeding voor zuigelingen inderdaad een beduidend minder alternatief is voor borstvoeding. Vinden zorgverleners werkelijk dat de keus voor borstvoeding of kunstvoeding triviaal is en het niveau van de keus voor appelsap of sinaasappelsap niet overstijgt? Hun eigen wetenschappelijke literatuur vertelt echter duidelijk een ander verhaal. Sinds enkele decennia stijgt het aantal onderzoeken waaruit de minder goede uitkomsten blijken voor kinderen die geen of weinig borstvoeding krijgen. Ook de negatieve invloed van weinig of geen borstvoeding geven op de gezondheid van vrouwen wordt meer en meer wetenschappelijk onderbouwd, net als de gevolgen voor de maatschappij op het gebied van de volksgezondheid en de stijgende kosten ervan en op het leefmilieu.

Er bestaat inmiddels geen enkele twijfel meer: baby’s horen borstvoeding te krijgen en zorgverleners horen in die zin voorlichting aan ouders te geven. Zonder vrees voor het aanpraten van schuldgevoelens. Een schuldgevoel is iets dat uit het geweten van de mens voortkomt wanneer men willens en wetens dingen doet of keuzes maakt waarvan men weet dat deze onjuist zijn. Ouders die, op basis van volledige informatie en met afweging van alle voor hun gezin van belang zijnde factoren, ervoor kiezen hun kind geen borstvoeding (meer) te geven zullen zich daarover niet schuldig voelen. Zij namen een besluit dat voor hen juist was. Indien men een beslissing neemt op gronden die achteraf bezien onjuist of onvolledig waren (wat in het geval van de keuze voor zuigelingenvoeding helaas maar al te vaak voorkomt) zal men zich niet schuldig voelen. Wel kan er sprake zijn van verdriet (voor ongeweten aan het kind veroorzaakte schade), spijt (over het onvoldoende zoeken naar goede informatie) of boosheid (op zorgverleners en anderen die foute informatie gaven of ontoereikende begeleiding). Dit verdriet, de spijt en de boosheid kunnen voor een groot deel worden voorkomen door goed geschoolde zorgverleners die hun verantwoordelijkheid nemen voor zowel de advisering vooraf als de begeleiding tijdens de borstvoedingperiode.

ISA is geboren!

Na een loeisnelle bevalling is vannacht om kwart voor drie Isa geboren, zusje van Indi.

Morgen baby kijken; kan niet wachten!

Ik ben apetrots op het hele gezin en kan alleen maar beamen dat TWEE dochters supertof is!

Neem nou dit hysterische babypopje; spaar ze alle 25252852!!!!

Voor meer info klik HIER
Oud nieuws denk ik dan, want in mijn tijd (zei de oude dame) kon je ook van die vreselijke, hysterische, stinkende babypopjes kopen voor een ‘prikkie’. Dat ze zo chemisch als een tierelier zijn en je er spontaan een gezwel of een luchtweginfectie van krijgt, nemen we maar op de koop toe…

De geschiedenis blijft zich herhalen…

http://www.telegraaf.nl/telesport/voetbal/6550149/__ZINDEREND_SLOT_EREDIVISIE__.html?p=3,1

Sorry pa, maar ik ga toch voor de Tukkers!

Sorry Amsterdam, maar ik heb geen fluit met Ajax.

Sorry iedereen in Amsterdam dat ik nog steeds twijfel…

Sorry Deventer en omstreken dat ik nog steeds twijfel…

Aan de andere kant;

ik hou wel van twee uitersten…

Zes jaar geleden kwam ik nu zo ongeveer uit de narcose na die spoedoperatie… EUG rijker, eileider en kindje minder…

Maf, dat je dat IEDER jaar nog bij blijft…

Sinds dit weekend ben ik aan het twijfelen gebracht… Ik zou vandaag zowaar mijn niet bestaande Zuidwester uit de kast trekken om deze samen met mijn ubersjieke regenlaarzen aan te trekken…

Daarnaast gewapend met een kompas zou ik de oversteek ‘naar de andere kant van de straat’ wel overleven. Wat een weer! Expiditie Robinson is er niets bij. (Nooit gezien, dus wat klets ik dan…?)

Het frustreert wel enorm; dit weer. Reuze graag (lees; ‘ik MOET nu hardlopen omdat mijn hoofd ontploft van het piekeren’) zou ik een rondje van 5 km. rennen. Maar met sneeuw en ijzel lijkt mij dat geen goed idee. En is ein-de-lijk die sneeuw weg en de temperatuur boven nul DUS kan mijn stationsfiets na zes weken weer van het slot, begint het te hozen van ‘heb ik jou daar’.

Dus schrijf dat ‘geestverruimende’ rondje hardlopen maar op je … euh… Asic’jes…

Heel Hollandsch om te klagen over het weer… Heeeeuuuul Hollandsch. Maar dat zal mij nu een biet schelen…

Over een krappe maand is het poas’n; dan mogen we weer eitje tikken bij overoma, matzes met witte basterdsuiker eten, kotsmisselijk van alle paaseitjes worden en hopen dat je je kinderen nog terug vindt in de ‘aanleunwoning van oma met honderdduizend kinderen/kleinkinderen/achterkleinkinderen’.

Maar nu zou ik zeggen; lekker kastanjes zoeken, warme choco met appelgebak, bladeren schilderen of nog liever met ecoline spatten!!!