Bierbommetje

Gisteren was dan DE wedding aller tijden: Jeroen en Janine zouden trouwen.

Op landgoed Voorlinden in Wassenaar mochten wij getuige zijn van de huwelijksvoltrekking en ‘s avonds meeswingen op het spetterende feest.

Jeroen was prachtig in zijn jacquet met knalroze strop en Janine de prinses van het bal in haar ivoor (correct me if I’m wrong, Nien) ruwzijden, strapless jurk met bijpassend jasje.

Mini en Maxi in een mooi ensemble van Babybarb/Barbara Farber, papa in een donkerblauwe suit en mama in een nachtblauwe Vivienne Westwood. Te cool om dit (na veel gemopper en gestress) te mogen beleven.

Tussendoor naar huis gereden voor een soepje met brood en om Martijn en Francis te verwelkomen. Die lieverds zouden ‘s avonds op de meisjes passen zodat wij weer eens tot diep in de nacht konden feesten.

Na een snelle verkleedsessie vertrokken wij als Barbie en Ken wederom naar Landgoed Voorlinden. Jan Paul in een smoking en Daan in een strapless cocktailjurkje met donkerpaars bolerojasje en bijpassend paars avondtasje. De idioot, niet te dragen, herniaveroorzakende highheels van 8,5 cm. maakten het plaatje compleet.

Barbie en Ken

Mijn voeten deden al pijn na een half uurtje in de auto ZITTEN met die krengen. Maar wie mooi wil zijn, moet pijn lijden…

Gelukkig heeft het landhuis, zoals landhuizen bezitten, een fijne trap waar ik ongestoord van die hakjes kon uitrusten. Het obertje kwam langs met rood, jus en Muntthee.

Superfeest!

Alleen vanochtend was iets minder: half drie in bed, half zeven de dames wakker. JP en Daan chagy… Zoals Kinderen voor Kinderen al zongen: ‘gemopper, gemekker, gezanik en gezeur… Ze hebben allemaal een kanjer van een ochtendhumeur!!!’

Borstvoeding beschermt tegen de Mexicaanse griep…

Kijk, dan ben ik best apetrots en blij dat ik al weer 16 maanden borstvoeding geef aan Mini. Helaas sinds dinsdag gestopt met tussen de middag kolven; er kwam steeds minder en om nou voor 20/30 cc steeds dat kleedhok in te duiken… Mijn productie red die tijdsoverspanning ook wel weer.

KLIK

Briljante post op de blog van Vita:

Lees en enjoy; het is exact hoe ik er over denk.

Nu maar hopen dat de meiden niet de gehele dag het Spaanse liedje van Bassie en Adriaan zingen en de Hollandsche kost nog waarderen… Ik ga zeker niet dagelijks tapas in elkaar flansen!

KLIK

Nog twee weken dan gaan Jeroen en Janine trouwen. En eerlijk Nien; je geeft mij de nodige kledingstress!

Geinspireerd op dit komende geluk, onze eigen foto’s weer doorgespit. (Ja, ook die waar we met onze mond open, ogen dicht, etend en stressend op staan.)

Hij blijft leuk; deze foto.

Na een lange, warme dag waarop wij elkaar het ja-woord gaven, kregen we een vlucht in een Cesna kado.

En het past best hoor; met een suikerspinnenrok in een ieniemienie tuigje!

Gisteren een hylarisch en hysterisch vrijgezellenfeestje van Janine gehad.

Het thema was ‘Gooische meisjes’. Dus hup, je parels uit de kast en knoop je Oilily sjaaltje maar goed om!

Om dit alles niet te vergeten in de dagelijkse gezinschaos, liep ik ‘s ochtends vroeg al met parels en al bij de Albert mijn boodschapjes te doen. Enigzins onwennig wel; maar zonder de pareltjes was het nog steeds mijn inmiddels eigen stijltje. Wat een bepaalde wijk al niet met je kan doen…

We begonnen met een ‘hoe goed ken je Janine quiz’ onder het genot van een high tea in Stijl te Laren. Vervolgens volgde een uberhysterische bustour door Het Gooi. Met plaatsvervangende schaamte en een zonnebril die geen seconde af ging, hebben we huizen van BN’ers gespot. Wat een kastelen en juwelen!

Als klap op de vuurpijl zijn we met zijn allen op de foto gegaan voor het hek van het huis van Linda de Mol. (Ik wist niet hoe snel ik weer in de auto moest komen nadat de foto gemaakt was..)

Daarna volgde een wijnproeverij bij de Gouden Ton te Laren. Vijf heerlijke wijnen mogen proeven, fijn kaasje, vijgenbroodje en tapenade erbij. Tussendoor heb ik nog erg armoedig, zo niet Gooisch in de auto gekolfd. Ik moest toch mijn eigen wijntje tappen.

Tegen achten schoven we aan tafel bij Loetje in Laren. Ik ging bij het wijnproeven al over op water, bij Loetje bleef het hetzelfde recept aangezien ik mijn eigen Bobje was.

Tegen kwart voor elf vertrok ik in mijn ordinaire Peugeot naar Amsterdam IJburg. Beter was het om in een prive limo naar IJburg gereden te worden. Maar helaas; je kan niet alles hebben!

De overige meiden zijn nog tot diep in de nacht/vroeg in de morgen doorgezakt in Hilversum terwijl ik tegen enen op een oor lag. Kwart over acht liep ik al weer mijn vijf kilometer over IJburg. Beetje zware benen, maar wel erg verhelderend rondje.

Nee, het was een superdag, uiteindelijk… Want dat ene, kleine akkefietje met het parkeren en die losbungelende linker buitspiegel en streep op de naast mij geparkeerde auto heb ik maar heel snel uit mijn hoofd verbannen.

Ik heb zo goed opgelet, zo mijn best gedaan, maar het noodlot sloeg een beetje toe. Die aflopende goot was de boosdoener… Met de grootste moeite heb ik nog een briefje kunnen schrijven met onze gegevens. Want dat ik dit goed af wil handelen staat als een paal boven water.

Komt ook weer goed…

Sorry papa, deze bijzondere verrichting heb je mij (gelukkig) niet geleerd….

Is het het feit dat wij, jonge vrouwen, zorgen voor een doorbraak in de vrouwelijke generaties? De maatschappelijke verwachting ten opzichte van vrouwen willen veranderen? Er is namelijk duidelijk een verschuiving aan het plaatsvinden binnen het hele ‘vrouw zijn’.
Een verandering die geheel geaccepteerd dient te worden, maar nog lang niet is…
Vroeger trouwde je als maagd van huis uit, kreeg je kinderen en stopte je met werken ‘omdat dat zo hoorde’. Tegenwoordig heb je als vrouw keuzes; fulltime moederen, fulltime werken, part-time moeder, niet moederen…
En hoe je het wendt of keert; niets wordt volledig geaccepteerd door onze huidige maatschappij.
Want zeg nou zelf; we hebben allemaal wel eens commentaar op onze keuze gehad. Ikzelf ken vrouwen zonder kinderen die fulltime werken met de benodigde passie, vrouwen die fulltime werken en moeder zijn, part-timers en moeders die fulltime voor het gezin kiezen.
Een voor een moedige keuzes, een voor een sterke en prachtige vrouwen die kiezen waarvoor ze staan.
Kan iemand mij uitleggen waarom de maatschappij geen enkele keuze volledig accepteert? Wordt ons als vrouw een verwachting opgelegd of leggen we zelf deze verwachting op?
Niets is zo heftig als vrouwelijke concurentie en opinie! Niets is zo doorslaggevend als de mening van een vrouw.

Mijn conclusie; acceptatie! Acceptatie van je eigen ik, eigen keuzes en eigen leven EN dat van de medevrouw! Er bestaan mijn inziens geen slechte vrouwen, carrierevrouwen, moeders, thuisblijfmoeders, part-timers…
Volgens mij bestaat er alleen een vertekenend zelfbeeld en maatschappelijke verwachting.

Dus laten we als vrouw zorgen voor de definitieve doorbraak in deze generatie. Laten we de weg vrijmaken voor de vrouwen in de generaties na ons.

Accepteer je medevrouw en laten we vooral ophouden met zeuren!

Amen!

Gisteravond samen met Monique naar de Heineken Music Hall om te kijken/zingen/genieten van Ed Kowalczyk (van Live) met het Metropole orkest.

So cool!

Met zulke kussenslopen???

Ik niet H&M!

Ik en mijn pincet; onafscheidelijk!

Ik heb dan wel niet bovenstaand exemplaar in mijn bezit wegens te duur, maar deze Rolls Royce onder de pincetten kan eigenlijk niet in mijn Mc Gyver collectie ontbreken.

Uiteraard wordt dit  ding gebruikt om haren te plukken. Vooral die ene onder mijn kin welteverstaan! Maar tevens erg handig voor het bevestigen van ‘om 07.15 uur op Hema CS gekochte lampjes’ op stationsfiets in de fietsflat of bijvoorbeeld gisteren vijf minuten voor vertrek naar school om de spreidbroek weer aan elkaar te schroeven.

Daan en haar pincet… Net Mc Gyver!

Helaas… Ook mijn gloednieuwe simcard geeft mijn geen mobiel bereik op IJburg. In de stad maar mondjesmaat…

Morgen er maar weer eens een telefoontje tegenaan gooien. Tot die tijd:

bel naar ons huistelefoon of op mijn werkdagen naar de praktijk.

Een postduif sturen mag ook! En flessenpost komt hier zeker aan. Genoeg water!