Bierbommetje

Een impressie…

Sinterklaas is in het land!
De intocht keken wij vanaf de bank met een grote bak pepernoten onder handbereik.
Een week later kwam de Goedheiligman met lichte vertraging de haven van Ijburg invaren. Wat een feest! Eef gaf zomaar een handje en Anne vond het toch nog iets spannend.
Schoentjes iedere zaterdag mogen zetten en de meisjes kregen een chocoladelettertje, haarspeldjes, knutselboekje en een sleutelhanger.
Morgenmiddag pakjesmiddag in Wijhe en maandag Sint op school, crèche en ‘smiddags met opa en oma Deventer in huis.
En dinsdag? Dan is iedereen op van het geSint en heb ik aansluitend na mijn werkdag weer een vergadering.
Bweuh!

Twee dagen van te voren de lampionstokjes gecontroleerd. Volle batterijen; check! Lampionnen: NEE. De lampion van Eva Luna zou vrijdag (horror; want bso dag en gym en schooltas DUS heel veel bagage) mee komen. Anne Lieve bleek zoals ze zelf vertelde, een lampion te hebben geknutseld op de crèche. JP had hem alleen in zijn rijdende voorraadkast laten liggen. Wat ik zo nu en dan uit die Passat vis…

Dussss het creative team was al aan het werk geweest. Het enige wat Moeder Overste hoefde te doen was vrijdagmorgen 6:30 ALLES in de keuken stand-by leggen. Na een zeer uitgebreide Whatsapp naar De Programmeur zou toch alles in kannen en kruiken moeten zijn.

Het spul at eerst een hotdog bij vriendin M en ouders en gezamenlijk hebben ze in een half uur Not Tandartsproof een berg snoepgoed veroverd. Dit ligt overigens veilig op een zeer hoge plank buiten het zicht. Meestal gaan dit soort bakken na 21:00 uur open. (Ja, maar IK weet hoe ik perfect moet poetsen en flossen!)

Ik sloot mijzelf na een lange, lange werkdag op in huis. Gordijnen dicht en de lampen uit. Sorry, volgend jaar weer lieve buurkinders.

En dan ben je een schamele 18 uur verder en staat de volgende activiteit weer op het program; Sinterklaas. Tot donderdag was ik nog in staat van ontkenning. Maar nadat ook ik het Sinterklaasjournaal met vier enthousiaste meisjes had gekeken, was ik om. Dus zingen maar!!! Anne Lieve erg trots dat ze helemaal zelf Sinterklaas Kapoentje kan zingen. (Sinte, Sinte Maarten kon ze ook, alleen hadden de meisjes BROKjes aan.)

Dus om iets voor twaalven verdween ons herfsttafeltje en stond daar ineens Sint, Piet, Amerigo, kaars en twee Sintboekjes. De tv stond aan op Nederland 3, de Pietenmutsen en Sintmijter lagen klaar en de pepernoten aten we al lekker snel op. Let the party begin!

Eva Luna was nog enigzins in paniek; want wat moet een Sint nou zonder Pieten? Ze gilde van opluchting en plezier toen alle Pieten op kleinere stoombootjes de Sint volgden. Nou; daar moest ik wel een traantje van wegpinken hoor! Want een paar dagen eerder vroeg ze of Sinterklaas wel echt bestond! Want klasgenootje N uit groep 5 wist doodleuk te vertellen dat wij gewoon die pakjes kopen. Hoe kom je daaaaar nou bij? Da’s toch raar? Ze slikte dit nog… Waarschijnlijk is het voor Eva Luna volgend jaar 1 groot feest van List en Bedrog. Maar ach; dan zit ook zij in het complot; Anne Lieve gelooft dan zeker nog!

Schoenkado’s zijn ingepakt; lekker klein. Straks maar eens een tekening en verlanglijstje.

Camping La petite Valette KLIK

Na diverse vakanties in appartementen of een hotel te hebben doorgebracht, wilden ook wij wel eens een camping proberen. Het leek ons geen goed idee om direct hardcore met een tent en Butagas-stelletje te beginnen. Waarschijnlijk zou dit circus resulteren in een enorme ordinaire campingruzie met tentstokken gevecht als toetje.

Het plan was of in een grote tent met vaste bedden of een stacaravan. Maar ja; WAAR ga je dan naartoe? Zweden staat al lang bovenaan mijn lijstje, maar met twee kleine meisjes is zo’n actieve vakantie mogelijk nog een brug te ver. Automatisch navigeert onze voorkeur naar Oostenrijk, maar een keer iets anders is ook wel origineel. Italie dan? Maar dat vond ik net te ver voor een weekje en budgettair pastte dat ook niet. Via Twitter kreeg ik diverse tips en uiteindelijk hebben we dus een mail gestuurd naar Kim van camping La petite Valette in Sazeret, Alliers, Frankrijk. En er was nog plek; enig ‘nadeel’ was dat we alleen van zaterdag tot zaterdag in de caravan mochten verblijven. Gruwel; dat is dus weer twee keer op een zwarte zaterdag rijden. Die 14 uur terug uit Oostenrijk met veel vertraging ligt nog vers in mijn geheugen. Maar uiteindelijk kwam al snel de acceptatie. Heen ‘s nachts vertrekken en terug bij erge drukte tussentijds overnachten.

Vrijdag 29 juli ben ik de gehele middag bezig geweest met koffers inpakken, maar ik heb ook direct oude shirtjes met vlekken en te grote kledingstukken in de zak voor de kledingcontainer gestopt. Lekker opruimen! Normaliter heb ik al een week van te voren inpakstress, liggen er tien miljoen lijstjes klaar en ben ik enorm chagrijnig. Nu bedacht ik mij vrijdagochtend dat ik nog ‘even’ langs de Hennes wilde en ergens in de middag dus toch maar begonnen. Want het blijkt erbij te horen; dat inpakken. Daan leert het wel hoor!

De avond van te voren sliep ik zoals traditie baggerslecht en tegen 2 uur ging onze wekker. De meisjes kreeg ik moeilijk wakker, maar uiteindelijk stuiterden ze door het huis zo in het holst van de nacht. Half drie reden we de parkeergarage uit… Op naar Frankrijk op DE zwarte zaterdag…

Na 1 file van 10 minuten, een aantal stopjes en tig vieze wc’s kwamen wij na 10 uur aan op de camping. Ergens diep op het platteland, tussen de heuvels, stond daar onze stacaravan. Lekker aan de rand, prachtig uitzicht aan de achterkant en aan de voorkant een flink stuk gras met wat speeltjes. De overige standplaatsen ver genoeg om toch wat privacy te hebben. Ik ben niet a la minute een ervaren campingmevrouw hoor!

Vrij snel stond er een lief meisje bij onze caravan met de mededeling ‘hallo, ik ben Julie!’ En zo ontstond er een hechte vakantievriendschap. Julie was op dezelfde dag als ons aangekomen, alleen een paar uurtjes eerder. Eef was al snel de caravan uit om met haar te spelen. En natuurlijk kon Anne niet achterblijven.

De gehele week waren de kindjes onafscheidelijk, Juul en Eef en Anne en Jorn. Een groepje van zes, vijf en een half, drie en net twee. De papa’s hadden genoeg gespreksstof want beiden IT’ers en de moeders vonden ook genoeg overeenkomsten om te babbelen. Wat een leuk gezin!

‘s Avonds lekker zelfgebakken pannenkoeken door Jan Paul gegeten. Het rookalarm in de caravan vloog a la minute aan; Nice! Fam. Stegeman is ook ergens… De twee dagen erna vloog dat ding ook in de stress en uiteindelijk begreep ik waarom; combi van plek van het ding en de richting van de wind. Ach ja… Wel zo grappig; uitjes fruiten met een loeiende rookmelder.

Tja, en dan de nachten… Anne Lieve viel de eerste nacht uit het onderste bed van het stapelbed en de drie nachten erna huilde ze hartverscheurend omdat ze jeuk daar beneden had. Weer een nacht later schrok Eva Luna van het donker. Stikdonker, echt donker, maar dat zijn we natuurlijk niet meer gewend. Erg lekker bijkomen was er niet bij, maar ach…

Maandag naar de stad Vichy gereden met het idee om iets te bezoeken, te lunchen en een speeltuin/speelgoedwinkel bezichtigen voor de meiden… Het werd lunchen, tijd doden en toch maar terug naar de caravan. Dit soort vakantie is nieuw voor ons; duidelijk nog teveel in ons eigen ritme.

‘s Avonds keken de meisjes hun ogen uit bij LPV’s got talent; grote en kleine meisjes en jongens traden op. Hoogtepunt Larissa, Charissa en Marissa met een of ander cowboydansje op een Hollandsche Schlager. Gruwel!

Na een vreselijk nacht met veel zorgen, dinsdagmorgen naar de apotheek om wat voor Anne Lieve te halen. In Frans/Engels heb ik uiteindelijk Miconazolcreme meegekregen. Dat leek mij de beste oplossing voor de jeuk. Jan Paul wilde toch graag een afspraak bij de huisarts en ze kon de volgende morgen daar terecht.

Dinsdags bij het ijskoude zwembad vertoefd. Wij p0otje baden en de meiden zwemmen. Vraag mij niet waarom, maar kindjes blijken goed tegen ijskoud water te kunnen. (Wel selectief, want douche is een no go, een zwembad daarentegen…)

Woensdagmorgen had ik een date met de wasmachine, Eef en Juul naar de knutselclub waar 80% van de stiften en potloden stuk waren. JP met Anne Lieve naar de dokter en zij wilde haar toch door een kinderarts laten onderzoeken. Bij het drukken op de rechterkant van haar onderbuik gaf ze een pijnlijke reactie, de dokter wilde het zekere voor het onzekere nemen want ze dacht misschien aan een niersteen. NIERSTEEN?! De lakmoesproef in de urine gaf een lichte verkleuring en geen donkere kleur wat op een ontsteking kan wijzen. Zucht…. Dus op naar Montlucon met Anne L. Eef mocht bij Julie en Jorn blijven. In ons Frans/Engels/Gebarentaal kwamen we wederom ver. Anne moest WEER op de weegschaal, meten, temperaturen en in haar bloten niksie. En in plaats van dat wij het met haar My Little Pony speels voordoen, doken we als twee mafkezen bovenop Anne die haar kleren NIET uit wilde doen, sloeg ze mij uiteindelijk met haar Crocs in het gezicht en liep ik beheerst de behandelkamer uit. Zucht… Waarom doe ik het wel bij mijn kleine patiënten, maar vergeet ik het bij mijn bloedeigen dochter? Na wat onderzoekjes mocht ze ook nog even een plas in een klein potje doen. Dat ging soepel en een paar minuten later was de uitslag van het onderzoekje al klaar; urine brandschoon! Geen temperatuurverhoging dus een schimmelinfectie. Grmbl, dat had ikzelf al een dag ervoor bedacht. Maar aan de andere kant weten we nu dat het niets anders was. Woensdagmiddag de hele middag in bikini aan het zwembad, petje op, kindjes erbij en Anne met een waterpistool; ideaal!

Donderdag naar de Puy de Dome gereden, een slapende vulkaan bekijken. Het werd een bezichtiging in de auto en niet eens tot de top. Dat was namelijk nog 2 km wandelen en dat zagen we niet zitten met twee mopperende dames op de achterbank. Dan maar naar Clermont Ferrand; stad bekijken en ergens eten. Het werd uiteindelijk de stad van bovenaf bekijken via een prachtig uitkijkje en een boodschap in de Geant. My god; wat een joekel van een supermarkt!

Vrijdag met Juul en Jorn en de ouders naar de Defiland ballenbak in Montlucon. Daarna langs de Carrefour (again) en even snuffelen bij de Decathlon. ‘s Middags geborreld bij de caravan van de overburen, een frietje onder de parasol in de stromende regen en daarna dan toch afscheid nemen. Twee huilende meisjes, twee knuffelende peuters en de ouders dankbaar voor de leuke week. We vieren vonden de camping op zich leuk, alleen was de afwerking helaas minder. Wellicht te weinig budget, maar met een plank en een spijker kan je veel! Erg werd gemaaid op het veld, maar om de zandbak stonden veel brandnetels. Het zwembad was liefelijk maar ijskoud en de bloembakken en prachtige potten leeg.  De carrousel was defect en die rondscharrelende dieren waren uiteindelijk mieren, een duif en ‘s nachts een vosje. In de nabije omgeving niet veel te doen, maar daar bleken de kindjes ook niet aan toe.

Conclusie; camping had veel beter afgewerkt kunnen worden, dan zou het zijn eigenlijke charme behouden. Nu was het het net niet. En dan de campinggasten hier… Lieve mensen hoor, maar euh… hoe zal ik het zeggen… Denk Amsterdam Noord, Deventer rode dorp, zoiets. We hebben in ieder geval samen met de overburen enorme lol over de namen gehad.

Zaterdag om 4.30 uur vertrokken we weer richting Amsterdam en via Parijs Centrum (De Eiffeltoren erg dichtbij gezien, de place de la Concorde in de verte en over de Champs d’Elysee met de Arc de Triomph EN de Havaianaswinkel) een file van 10 minuten en een boodschap in Gent (ravioli, baquette, sla en vieze karnemelk MET druivesuiker) waren we 9 uur later back in rainy Amsterdam.

Huis was al schoon, was vier staat aan en nog twee te gaan, zo eindelijk de hereniging met mijn Asics en straks een keer de supermarche hier opzoeken.

Als het aan mij ligt gaan we nog een keer een lang weekend weg ergens in Belgie of Nederland. Want 1 week op dezelfde plek is lang genoeg en helaas konden we door de agenda van JP niet twee weken op twee locaties.